Amerika Aruba Caraïben Reizen Uitgelicht

Alternatief Aruba: vier tips voor wie het strand beu is

Wist je dat Aruba – ondanks het relatief recent verwerven van een eigen vlag, parlement en staatshoofd – officieel nog steeds deel uitmaakt van het Koninkrijk der Nederlanden? Dat betekent in de praktijk dat je na tien uur vliegen vanuit Schiphol gewoon opnieuw in Holland landt. Tikje zuur toch. Toch blijft het eiland een paradijs voor zonnekloppers. Parelwitte stranden, azuurblauw water en resorts waar het van een stevig stel sambabillen voorziene personeel ook na je tiende piña colada van de avond nog doet alsof je domme moppen grappig zijn. Thuis zou je er niet mee wegkomen.

“Toch blijft het eiland een paradijs voor zonnekloppers. Parelwitte stranden, azuurblauw water en resorts waar het van een stevig stel sambabillen voorziene personeel ook na je tiende piña colada van de avond nog doet alsof je domme moppen grappig zijn.”

Zon- zee en strandpret tot je er bij neervalt dus, maar voor een semitransparante albino als mezelf staat dat niet noodzakelijk garant voor een topvakantie. Telkens ik op het strand m’n T-shirt uittrek, kijken omstaanders verschrikt recht in de zon om hun ogen te sparen, en toen ik laatst in de branding van de Noordzee lag te plonzen, kwam een hoop Greenpeace-volk emmers ijskoud water over me uitgieten omdat ze dachten een aangespoelde beluga getroffen te hebben. Het werd een pijnlijke namiddag.

Tijdens m’n bezoek aan Aruba in september besloot ik dan ook op zoek te gaan naar een aantal bezigheden waarbij ik m’n kleren kon aanhouden. Het is een piepklein eiland, en alsnog raken veel toeristen niet verder dan de strook zand voor hun hotel en een obligaat bezoekje aan Oranjestad voor de vorm. Toch vallen er heel wat verrassende plekken te ontdekken. Hieronder licht ik een tipje van de sluier op – enkel en alleen omdat ik je graag zie, baby.

 

1. Trek eens door de woestijn

Wie de hele tijd op het strand cocktails ligt te zwelgen zal het allicht ontgaan, maar Aruba is eigenlijk een woestijn. Vooral de oostkust en het binnenland zijn er nog droger dan het beschuit waar Den John heden ten dage op moet sabbelen sinds z’n scheiding van Astrid Bryan. Het Arikok National Park is het droogst van allemaal: een heuvelachtige woestenij vol stof, metershoge kaktussen, giftige ratelslangen en extreem bronstige ezels. Maar liefst 20 procent van het eiland wordt door dit park ingenomen, en het geheel doet meer denken aan de Sonorawoestijn in Arizona dan aan hoe een Caraïbisch eiland er in theorie zou moeten uitzien. Een hoop maatschappijen biedt tours door het gebied aan, maar huur gewoon lekker zelf een auto – een dikke 4X4 als je je niet wil vastrijden. Zo kan je helemaal je eigen zin doen, en vermijd je in één klap de achterlijke grappen van je flauwe plezante gids die betaald wordt om een bus vol voor zich zelf applaudisserende Amerikanen te entertainen. De mijne was van zulk een buitenaards HT&D-niveau, dat ik na een paar minuten al uitkeek naar een opportune slangenbeet om me uit m’n lijden te verlossen.

 

2. Bezoek eens een spookstad

Iets dat je niet snel in de folders over Aruba zal terugvinden, is dat de grootste olieraffinaderij van de hele Caraïben hier op het eiland te vinden is. Ze ligt naast het – overigens erg leuke – stadje San Nicolas, en staat ondertussen al een aantal jaren leeg. Toen ze nog wel draaide, werkten er een paar duizend mensen. Het hogere kader was voornamelijk Amerikaans en leefde in Ceru Colorado: een afgesloten commune met eigen winkels, eigen cafés en een privéstrand. Sinds de sluiting staan de meeste villa’s er echter te verkommeren. Jaren van weer, wind en ongewassen krakers zorgden voor een fotogenieke spookstad in het midden van de woestijn. Je kan quasi overal gewoon binnenlopen en er naar believen een minder saaie versie van The Walking Dead naspelen. Ondertussen zijn een aantal panden weer opgeknapt en worden ze voorzichtig opnieuw bewoond – gelieve daar niet binnen te breken – maar het gros van de gebouwen brokkelt gezapig verder af.

 

3.Maak eens een ezel blij

In nog niet zo lang vervlogen tijden waren ezeltjes het voornaamste vervoersmiddel op Aruba. Ze werden gebruikt als lastdier, of om al te bezopen Hollanders op hun rug van hot naar her te hossen. Ondertussen werd voor dit soort dingen de auto geïntroduceerd, maar dat wil niet zeggen dat al die ezels plots met de noorderzon verdwenen. In het minder bebouwde binnenland lopen er nog steeds wild rond, waarvan er jammer genoeg af en toe eentje onder de wielen van een van hun gemotoriseerde opvolgers terechtkomt. Deze onfortuinlijke beestjes worden, als ze het overleven, per direct naar de Donkey Sanctuary verscheept, alwaar ze met een hoop van hun even lelijke soortgenoten in alle rust van hun oude dag kunnen genieten.

“In nog niet zo lang vervlogen tijden waren ezeltjes het voornaamste vervoersmiddel op Aruba. Ze werden gebruikt als lastdier, of om al te bezopen Hollanders op hun rug van hot naar her te hossen.”

Deze safe haven voor aldi-paarden ligt pal in het midden van het eiland en kan vrij bezocht worden. Je kunt er vrolijk integreren tussen een honderdtal andere steenezels, en als je in een gulle bui bent kan je ze ook wat eten geven. Het centrum wordt voornamelijk door vrijwilligers gerund, maar twee mensen zijn voltijds in dienst. Eén daarvan is Peter uit het West-Vlaamse Kortemark – de wereld is klein. Hij leerde aan de UGent een knappe Arubaanse kennen, en besloot ze later wijselijk naar minder regenachtige oorden te volgen. Trakteer hem van mij op een pint en doe de groetjes. Het is een toffe Pee(ter).

 

4. Geniet eens van de stilte

Het mooiste plekje van heel Aruba ligt voor mij op een verlaten stuk strand vlakbij het populaire Baby Beach. Al jaren ligt hier een geïmproviseerd dierenkerkhof langs de zee, waar de Arubanen de laatste eer aan hun (ik zeg maar wat) onder een grasmaaier verzeilde viervoeters betonen. Goudvissen worden nog steeds ceremonieel door de plee gesluisd – laten we het een begrafenis op zee noemen – maar katten en honden liggen hier te over. Vredig tussen het duingras staan hier – over een afstand van bijna een kilometer – honderden met liefde in elkaar geknutselde kruisjes en zerkjes recht, velen kleurrijk versierd met persoonlijke boodschappen. Op sommigen liggen ook jaren na datum nog boeketjes. Daar wordt zelfs een cynische klootzak als ondergetekende even stil van.

“Goudvissen worden hier nog steeds ceremonieel door de plee gesluisd – laten we het een begrafenis op zee noemen – maar katten en honden liggen er te over.”

Toen ik – in gedachten verzonken over een mogelijke lijkrede voor een dode hond (“Je was een brave jongen, Billy”) – even opkeek, zat er tien meter verder vanop een kruis een joekel van een roofvogel intens naar me te staren. Iets verder keek ook een tweede exemplaar me verlekkerd aan. Was dit het dan? Had m’n laatste uur eindelijk geslagen en zou ik – tussen andermans dode beesten – aan een eenzaam einde komen? Het had zo maar even gekund, maar het duo haalde twee paar gevleugelde schouders op en besloot dan op erg gracieuze wijze het luchtruim te kiezen. Helaas pindakaas!

Hier eindigt m’n relaas over Aruba. Ben je ook een albino en kan je nu eindelijk zonder zorgen naar de Caraïben? Ben je daarentegen een stomme, bruingebrande playboy die even wat wil komen lachen met mijn melanine-deficiëntie? Ben ik je favoriete plek vergeten en wil je ze alsnog met de mensen delen? Laat je helemaal gaan in de commentaren onderaan!

Voor alle relevante informatie over Aruba, surf naar: www.aruba.com

Mijn officiële artikel over Aruba verschijnt in december in Goodbye. Daar kan je wel lezen waar de leukste stranden zijn en waar ik (vanzelfsprekend met m’n T-shirt aan) allemaal gesnorkeld heb. Meer info op www.goodbye.be.

Wil je in Aruba met iemand op stap gaan die je niet alleen de spannendste onbekende plekjes kan tonen, maar je ook nog eens volgiet met zelfgemaakte cocktails en lekker eten? Zoek op Facebook “Taki Aruba” op, en stuur hem een berichtje. Topkerel!

Zin in een ander exotisch avontuur? Lees hier m’n stukken over Taiwan, Malawi en Singapore.

 

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply